Coach worden in hoofdberoep?!

Coach worden in hoofdberoep?

“Doe jij dit in hoofdberoep, Lieselotte?”, en vraag die ik meer en meer krijg. Ja, ik doe dit in hoofdberoep. Al sinds het begin. Ik heb er geen seconde aan getwijfeld of ik coach in hoofd- of bijberoep wilde worden. Hoofdberoep. Leek me duidelijk.
De volle 200% knallen voor mijn droom. Of ik hier van kan leven? Ja. Ik heb zeker voldoende. Ik moet mezelf niets ontzeggen, heb meer financiële ruimte dan toen ik in het onderwijs stond. 

“Hoe heb je dat klaar gespeeld?”, vragen startende coaches me dan. Wel, om eerlijk te zijn… Ik ben echt Rock Bottom gegaan. Ik heb mezelf in mijn blootje gezet. De rotte tomaten opgevangen en toch blijven staan. En ja, dat pikte, en ik was soms mottig van heel de rit, maar het is ze -tot op de dag van vandaag- meer dan waard. 
Ik vertel(de) mijn verhaal. No shame. Het was the good, the bad and the ugly. Het kostte me veel. Familieleden werden boos. Mijn ex-man was razend. Waarom zet jij zoveel van je proces online?!

De vuile was buiten hangen?

Geloof me. Ik zet niet alles online. Ik zet de zaken online waar ik klaar mee ben. De stukken die ik kan aankijken. De processen die ik doorlopen heb. Over mijn ontrouw, mijn scheiding, de parentificatie, de kindjespijn. En de processen die ik vandaag doorploeter? Daar lezen jullie ooit over, maar niet vandaag. Die weg heb ik nog te lopen. En, zo blijven we stappen, ons hele leven lang. Persoonlijke groei is een never ending story.

Ik ben niet meer bang om me te moeten verantwoorden. Ik sta, op bepaalde domeinen écht op mijn plek. Heb mijn schuld genomen. Er is geen giftige schaamte meer. Ik weet wie ik ben en waar ik voor sta. Waarom zou ik er dan niet over kunnen of mogen spreken? Een goede coach ruimt zijn eigen shit op. En dat kost tijd, geld en moeite. Ik investeerde meer in opleidingen en intern werk dan in alle auto’s van mijn leven.

Coach aan outlet-prijzen

Eerlijk. Als je vandaag de dag lifecoach wil worden, kan dat voor amper €250. Je bestelt een mapje met wat theorie en huppakee, je mag een bordje aan je voordeur hangen ‘Lifecoach’.
Eigenlijk hoef je zelfs géén opleiding te volgen. Als jij vindt, van jezelf, dat je een goed luisterend oor hebt, is dat eigenlijk voldoende. Niemand komt je vragen of je eigenlijk wel oké bent in wat je doet.
Iedereen coach dan? Ik denk het niet. 

“Er zijn al zoveel coaches…”. Klopt. Massa’s. Ik zou de coaches die géén clienteel hebben geen eten willen geven. Ze zijn er, en ze zijn overal. Ze verlagen hun prijzen. Geven je enkele oefeningen uit een of ander boek. Ze geven je advies en vertellen je hoe je je zaakje aan moet pakken.
De vraag is wanneer iemand je écht kan helpen.

Nog niet zo lang geleden had ik een gesprek met een lifecoach die me vertelde dat ze tijdens haar opleiding geen enkel gesprek had gevoerd. Niet om te oefenen, niet met een mentor. Géén. Alleen 200 bladzijden theorie doorgelezen.
Ze was doodsbang om cliënteel te ontvangen en had oprecht geen idee wat ze moest doen. “Mensen helpen”. Ja oké, en hoe doe je dat dan? Hoe help je iemand écht?
Haar uurtarief was €35. Lekker toegankelijk. Maar, eerlijk, zou jij je ziel er op tafel willen leggen?

Goede coachopleidingen kosten je geld (en tranen)

Hoe zuiver haar intenties ook waren, je begrijpt zelf dat dit geen basis kan zijn om echt het verschil te maken. Als jij echt een winstgevende coachingspraktijk wil, eentje waar je je hoofdberoep van kan maken, dan zal je moeten investeren. Niet alleen financieel, je zal jezelf moeten binnenstebuiten keren en een paar keer met je hoofd kei-hard tegen de muur moeten lopen. Jezelf uitdagen, stretchen. Nog meer, nog dieper, nog rauwer. Dat, is nodig, om te weten waar het écht om draait. 

Een goede coachopleiding kost je geld. Ja. Maar vooral tranen. En reken er maar op dat je mottig zal worden. Je moet jezelf afvragen: “Betaal ik hiervoor? Om mezelf uit te graven?”. Want ja, daar betaal je voor. Voor een diepgaand proces. En de graafwerken mag je dan ook nog eens zélf doen.

Coaches zijn vaak ervaringsdeskundigen in hun gebied. En dat is maar goed ook. Hier kunnen ze vaak net datgene aanbieden wat psychologen vaak niet hebben. Herkenning. “Ik deed het je voor.” 
Hier zit wel een addertje onder het gras. Een coachingspraktijk mag geen heling worden voor de coach zelf. Je verzorgt je oude wondes niet door jouw pijn op anderen te projecteren.

Jouw proces is niet het proces van je cliënteel. Hoewel ik zelf binnen het systemische werk en het plek nemen eigen verdriet verwerkt en te verwerken heb, doet mijn verhaal er niet toe als ik mijn praktijk binnen kom. Mijn intenties zijn op dat moment niet belangrijk.

Je eigen intenties uitschakelen is een eerste stap.

De kunst van het helpen ligt ‘m net in wegblijven van jouw eigen intentie. Jouw intentie doet er niet toe. Het gaat hier om diegene die voor je zit en wat die nodig heeft. Maar al te vaak zoeken mensen die ‘anderen willen helpen’ bestaansrecht in hun reddersrol. We willen iedereen ‘helpen’, of ’troosten’. Maar zo breek je processen af.
We sussen mensen vanaf hun geboorte. Net dat sussen maakt dat we emoties niet doorvoelen. Goed coachen, lieve mensen, is rauw en pikt. Zoals een wondje op je knie. “Als het pikt, geneest het.”

Een goede coach steekt een vinger in de wonde. Zodat de coachee het niet langer kan negeren. “Hier heb jij iets mee te doen!”

Als je als coach of therapeut zelf de diepte induikt, heeft het je de mogelijkheid om ‘het gemiste’ van jezelf te onderzoeken. Je leert wat maakt dat jij bent wie je bent, en krijgt eigenaarschap over je littekens.

Ze zijn nu van jou. Je hebt de pijn aangekeken, verzorgd, gehuild, gezwoegd… En je weet hoe het moet. Nu kan jij dit ook aan anderen bieden. Je hebt zelf niets meer te helen, je kan je littekens aankijken en weet dat je ermee te leven hebt. Je hebt goud te bieden. Als een alchemist kan je anderen leren hoe ze hun eigen goud moeten bottelen uit pijn. 

Ik coach dus ik ben.


Eerlijk? Ik hou er niet van, van de tendens dat iedereen zichzelf ‘coach’ noemt en zijn eigen pijn projecteert op een ander. Dat we door anderen te redden onszelf een reden geven om er te mogen zijn.
Als ik hoor dat mensen amper opleidingen volgen -omdat ze zo duur zijn- en zichzelf coach noemen, word ik zelfs een beetje boos. Het gaat over verantwoordelijkheid nemen, zelfreflectie en je plek in het leven. Mensen willen snel een goeddraaiende praktijk, betalend clienteel, maar dan zonder al teveel investeringen en bumbs on the road. Seriously? 

Ik weet het, misschien wil je dit niet horen. Misschien pikt het wel een beetje. Misschien herken je jezelf hier een stuk in. Misschien word je hier boos van. Of vind je me nu maar een lastig mens. Dat mag ook.
Ik begrijp dat ik hier tegen schenen stamp. Gevoeligheden aanraak. Maar, het is gewoon de tendens waar we inzitten. Coaching is booming-business. Toch, laten we even niet uit het oog verliezen.. We werken met mensen en hun trauma. Je kan hier echt het een-en-ander stuk maken. 

Durf jij jezelf in de spiegel bekijken? Durf jij de dieperik zélf induiken? Durf jij springen? Ook al ben je doodsbang? Ga jij doorheen de angst?
Geloof jij écht in jezelf als coach en geloof jij dat je wat je in jezelf investeert ook terug zal verdienen nadien? Als het antwoord op de vraag ‘neen’ is, heb je nog wat innerlijk werk te doen… 
Pas als jij je doel recht voor ogen hebt en weet dat dit een project is dat lukt…
Pas als je weet dat mislukken géén optie voor je is… Dán pas kan je in de juiste flow stappen, investeren en jezelf stretchen naar ongeziene horizonten

Het mag me beter gaan dan een ander.

Je kan pas een succesvolle coachpraktijk runnen als je zélf de weg durft gaan. Als je klaar bent om succesvol te zijn, schuld op te nemen, je authentieke boodschap te vertellen -ook als die niet helemaal strookt met wat de groep rondom je wil horen-. Klaar om overvloed te ervaren en je plek te nemen in dit leven, in jouw zaak.  

Het wordt tijd om te kijken naar jouw relatie met geld. Naar jouw relatie met succes. Naar jouw relatie met je ouders. Met kleur bekennen. Als je bereid bent om te ‘knallen’, en echt te staan voor wie je bent, houdt niets je tegen. 

Wanneer jij dit kan, kan je dit ook uitdragen naar de wereld. Dan straal je dit uit naar je cliënteel. Als jij eigenaar bent van je eigen leven, dan kan je ook eigenaar zijn van je bedrijf. En daar zit het verschil. Daar kan jij het verschil betekenen voor jouw cliënteel. 

Stop met het denken op korte-termijn. Stop met te denken dat het ‘vanzelf’ zal komen. Het komt niet vanzelf. Helaas. Je mag nog zoveel ‘manifesteren’ als je zelf wil. Zo lang jij de weg niet kent uit jouw eigen escaperoom zit je muurvast. Als ik je één ding mag meegeven? Investeer in jezelf, investeer in je eigen proces. In je innerlijke groei. Dit zal je zoveel energie opleveren, zoveel lichtpunten, … 

Pas als jij jouw eigen verhaal durft vertellen en écht weet wie je bent, in je essentie, zullen mensen je hun ziel tonen. Geloof me. De wereld ligt dan aan je voeten. 

Wij nemen je graag mee op reis tijdens een zotte vierdaagse rond karakterstructuren, weerstand en valkuilen. We nemen je mee naar je diepste kern en tonen je de weg naar wie je echt bent. Schrijf je nu in en stop met twijfelen aan jezelf.
Wij geloven in jouw goud. Wij geloven in jou. Wij geloven in mensen die investeren in zichzelf, fysiek, mentaal… Alleen als jij de stap zet, kan je écht een Changemaker zijn. 

Liefs.

Lieselotte

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: