Als brokstukken dragen je verslaving is

Als je emotionele verdedigingsmechanisme faalt

Het gaat door mijn lijf alsof ik neergestoken wordt. Het gebeurt moeiteloos, alsof ik mezelf presenteer op een podium van boetedoening. Het doet me zoveel pijn en het voelt zo ongelofelijk rauw. “Stop met uzelf zo te gedragen, slachtoffer. Dit is alleen uw en uw schuld.”, zo spreekt de boze stem in mijn hoofd.
En dan is er niets meer. Ik ben alle gevoel met mezelf kwijt. Waar gaat dit nu weer over? Hoe is het eigenlijk zover kunnen komen? Ik probeer in mijn herinneringen terug te spoelen naar het moment dat ik gevecht in gang zette. Ik vroeg teveel. Of ik stelde me aan. Waarschijnlijk is dat het. Ik ben waanzinnig dramatisch. En ik had mezelf weer niet onder controle. Stom mens. Wat moet de wereld met jou?

Ik zoek in mijn hoofd naar de woorden van mijn psychiater. Wat als het schuldgevoel het over neemt? Mijn innerlijk schild, waar in godsnaam heb ik dat gelaten? Het is een oneerlijk gevecht en ik voel hoe ik uit al mijn voegen barst.

Mijn hele hoofd schreeuwt ‘STOP’, maar ik kan niet meer ophouden. Ik huil, rol me op, sla tegen de muur en schreeuw. Godverdomse wereld. Godverdomse pijn. Ik voel het allemaal niet meer, en het wordt stil. Muisstil. Ik hoor mezelf nasnikken. De vermoeidheid sijpelt binnen en ik duw mezelf nog meer in een klein bolletje. Een nacht vol onrustige dromen later is de wereld mistig.

Jij bent God niet

Dat is paniek. Dit is het gevecht dat ik voer. En ik weet het zeker, ik ben niet alleen. Het ontbreekt me aan een emotioneel schild. Ik pik elke trilling op die ik tegenkom en kan mijn eigen geest niet in balans houden. Alsof ik een spons ben en alle mogelijke energieën gewoon opslorp. Vooral die van mijn partner en kinderen. Ze infecteren me, en ik wil het beter voor hen maken. Ik moet het oplossen, plots is hun lot mijn totale verantwoordelijkheid. Dit lieve mensen, is co-afhankelijkheid.

Eigenlijk is het nogal egocentrisch, bedenk ik me nu. Lachend, maar goed, er zit wel wat in. Het draait ‘m allemaal rond het kunnen loslaten. Op het moment dat ik mezelf als grote redder inschakel, weiger ik te erkennen dat de ander een eigen ‘lot’ heeft om te dragen. Hoe vreemd is dat, dat je van jezelf veronderstelt beter te weten wat de ander nodig heeft dan het leven én die persoon zelf.

Wat zou er gebeuren moesten we onszelf meer bezighouden met onszelf? Lijkt je dat misschien egoïstisch? Ik denk vaker en vaker dat dat nu net het tegenovergestelde is. Wanneer je uit de verslavende situatie stapt van anderen te helpen en autonoom, dicht bij jezelf blijft, kan je de wereld ook helderder bekijken. Vanuit een ander perspectief, met mogelijkheden en toekomstverhalen voor jezelf. Je hebt méér te bieden, meer mogelijkheden. Je levensmissie is echt die van jou en hierdoor stroomt alles ook meer zoals het hoort te stromen. Het systeem blijft gerespecteerd.

Het eeuwige lot van de brokkenraper

Wanneer je co-afhankelijk bent ervaar je regelmatig depressieve gevoelens. Logisch, het is ook een hopeloze levensmissie om telkens de brokstukken van een ander te blijven dragen. Het is niet zo dat er dankbaarheid in de plaats komt, eerder onzichtbaarheid. Het is een ingewikkeld kluwen, dat vooral start uit een slechte relatie met jezelf en de daaruit voortvloeiende angst om leegte te ervaren. Mensen in mijn coaching praktijk benoemen het ook vaak zo. Als een gigantische leegte waar ze doodsbang voor zijn. Duister. Niet meer waardevol.

Wanneer ze niet meer beschikbaar zijn voor anderen, betekenen ze ook niets meer. En dus zijn ze doodsbang, doodsbang om in de steek gelaten te worden.

Uiteindelijk zit er dus maar één ding op. Om de schuldgevoelens naar jezelf te vereffenen volg je de weg van de ander. Niet die van jezelf. Want, alleen al door te bestaan doe je zo ongelofelijk veel fout en heb je niemand wat te bieden. Jouw vrijheid van mens zijn, brengt de ander -in jouw ogen- niets bij. Integendeel. Anderen ervaren pijn en teleurstelling wanneer jij je eigen weg kiest. Dus neem je je resoluut voor om niet meer te luisteren naar die lichtere stem in je hoofd. Je kiest dus voor dienstbaarheid. Ten koste van een ander. En dat is oké, voor jou, voor eventjes.

Maar je raakt bedolven onder puin. Je draagkracht is beperkt. Je dreigt te barsten onder alle brokken van een ander. Het raakt je, er is teleurstelling in jezelf. Er is zoveel pijn dat er maar één uitweg is. Vluchten.

Weg van hier. Weg van deze plek. Weg van je woonplaats. Ver reizen? Weg van de Aarde. Alles is goed, zo lang je maar weg bent. Zolang de druk op je schouders maar afneemt. Maar dat lukt je niet, je bent immers veel te afhankelijk van de rest. Van hun goedkeuring, hun erkenning, hun toestemming om er te zijn. Je kan misschien wel even weg gaan, maar de onrust neemt toe en je vindt je weg terug, sneller dan je denkt. Want je verslaving is enorm.

Wanneer je niet voldoende bevoorrading ‘erkenning’ krijgt vanuit deze kant, ontstaat die vreselijke leegte die je zelf niet kan vullen. En zo komt er meer schuldgevoel, en ga je nog meer zorgen voor de ander. Het is een eindeloze cirkel.

Loslaten van wat je aantrekt

In ons leven trekken we de mensen aan die ons nodig lijken te hebben. We gaan relaties met hen aan, want dat stilt ons schuldgevoel en geeft ons het idee dat we er toe doen. Het gaat er niet over of deze mensen écht iets nodig hebben van ons, het gaat er over dat wij het gevoel krijgen dat we belangrijk genoeg zijn.
Wat gebeurt er wanneer je plots beseft dat je zelf verder wil, zonder de ander nog langer te voeden? En wat gebeurt er wanneer de ander het daar niet mee eens is?

Dan is het tijd om je verantwoordelijkheden te nemen en ook die van de ander terug te geven.

Hierbij kan coaching door middel van visualisatie helpen. Je kan letterlijk de verantwoordelijkheid terug geven aan de eigenaar. En neen, we kunnen niet beïnvloeden of de ander zijn verantwoordelijkheden neemt. We kunnen alleen onszelf beschermen tegen de afhankelijkheid van een ander.

Coaching kan je helpen. Een intuïtieve ‘neen’ toelaten en ernaar handelen kan je leren. Je weet niet hoe het verder gaat, je moet je ‘laten vallen’ in het ongekende. Maar, vertrouwen is zo belangrijk. Vertrouwen dat, als de ene deur dicht gaat, een andere open zal gaan. En dat geldt ook voor de ander. Weten dat als jij jouw deur dicht doet, je de ander de kans geeft dat er voor hem of haar ook andere deuren zullen open gaan.

Het heeft dus niets te maken met egoïsme, maar wel met kracht geven en kracht nemen. Co-afhankelijkheid is een niet te onderschatten probleem.

Het kan tot fysieke pijn leiden en angstaanvallen teweeg brengen. Diep in jezelf weet je ook wel dat je het leed van de hele wereld niet kan en hoeft te dragen. Het verstikt je en je vraagt je af wat je hier überhaupt nog doet. Dan is het tijd om je terug te trekken, je innerlijk schild op te zetten. Te schuilen en te bezinnen.

Je emotionele systeem beschermen is een kunst die je kan leren. Coaching kan je inzicht geven in wat er gebeurt in jouw hoofd. Bewustwording is een eerste stap is jezelf losmaken van wat je doet.

Kies voor jezelf. Als je je ergens herkende in dit stuk tekst, aarzel dan niet om me te contacteren voor een vrijblijvend intakegesprek. Praten werkt.

Maak een afspraak

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: